De motor rit naar Zuid Frankrijk

Dit is de actie van Wouter van Velzen

De dag van mijn ongeluk

van totaal € 2.000 (140%)

In 2011 heb ik door een zwaar motorongeluk Niet-Aangeboren hersenletsel opgelopen en een hoop botbreuken. Van de botbreuk ben ik herstelt maar de NAH blijft mij achtervolgen.

Afgelopen september 2018 heb ik de keuze gemaakt om volgende jaar, 2019, de rit van mijn ongeluk te gaan rijden en hier een sponsorrit vaor de Hersenstichting van te maken! Het is een lange rit! ca. 1800km en wil hier ruim een week over doen.

Deze reis gaat beginnen ergens eind juli 2019. Voor deze reis heb ik jullie mentale support nodig!! Dit zal een emotionele reis worden. Ik moet voor 2aug op de camping zijn..

Tijdens mijn herstel proces heb ik meegemaakt hoe belangrijk dit is voor je hoofd en hoe voorzichtig je hiermee om moet gaan en met juiste behandelaars/coaches!

Ik wil dat hier beter en bewuste moet worden omgegaan in ziekenhuis en dat er meer onderzoek gedaan moet worden naar alle vormen van NAH.

Breng deze actie extra onder de aandacht met een gave poster. Je kunt zelf de tekst bepalen en de poster vervolgens printen en overal ophangen. Iedereen kan een poster maken voor deze actie dus ook vrienden, familie, collega’s, de mensen uit je sportteam of klasgenoten. Hang de poster op in de supermarkt, bij winkels achter het raam, bij bedrijven of op school. Als je het vriendelijk vraagt en uitlegt waarvoor het is dan is het ophangen van een poster vaak geen probleem.

Bekijk alle donateurs
25-02-2019 | 16:33 Dag Wouter, Ik heb vroeger bij MNO Vervat/Boskalis in Nieuw-Vennep met je gewerkt en kwam je verhaal op LinkedIn tegen. In onze directe omgeving zit iemand die in het zelfde schuitje zit na een auto-ongeluk met weinig aandacht voor NAH tijdens het eerste jaar na het ongeluk. Wij hebben daarop besloten een inzamelingsactie te houden onder de collega's aangezien het doel van jouw actie erg goed aansluit bij de situatie van diegene. Het verzamelde bedrag is vervolgens verdubbeld waarbij er het mooie bedrag van 750 euro uit is gekomen. Veel plezier en succes met je motorrit en het verder verzamelen van donaties. En vooral ook een hele mooie en veilige rit toegewenst. Groet, Sjoerd Eckhardt, namens geheel Lemontree - Masters in ICT
24-02-2019 | 17:33 Heel veel succes met je trip en dit allemaal voor dit prachtige doel! Je mede zwemmer Annette
22-02-2019 | 22:25
22-02-2019 | 20:19 Dennis!! Bedankt voor alles!! 💪💪
21-02-2019 | 15:16
Bekijk alle

Wakker worden en geen idee hebben van wat er is gebeurd

01-02-2019 | 08:00 Oke.. Het is gebeurd. In Embrun rond 12:45 op dinsdag 2 augustus 2011. De knal. Die automobilist die niet goed zat te kijken voordat hij de weg afsloeg. Vanaf ca. 5 minuten ervoor tot ruim een week erna ben ik kwijt in mijn bewustzijn. Lees hieronder hoe die 2 weken erna zijn verlopen. Mijn moeder heeft gedurende die 2 weken een dagelijks dagboek bijgehouden. Het is een intens verhaal!   Met het ongeluk heb ik een hoop botten gebroken en traumatisch hersenletsel(hersenkneuzing) opgelopen. Daarom graag aandacht voor www.hersenstichting.nl en steun ze! Behandeling en revalidatie met traumatisch hersenletsel is erg belangrijke, ook onderzoek naar hersenaandoeningen.   Dag 8, dinsdag 2 augustus 2011 Vandaag dinsdag 2 augustus kregen we om kwart voor één een telefoontje van Michiel (reisgenoot van Wouter) dat Wouter is aangereden door een afslaande auto. Michiel zat ongeveer 50meter achter Wouter Wij waren anderhalf uur voor de plaats van bestemming en hebben na overleg besloten om toch de caravan naar de camping te brengen. Michiel hield ons ondertussen telefonisch op de hoogte. Uiteindelijk is Wouter met de traumahelikopter naar het ziekenhuis gebracht. Michiel is naar de politie gegaan om een rapport over het ongeluk te maken i.s.m. de politie. Wij hebben op de camping gewacht en zijn daarna met Michiel naar het ziekenhuis gereden. Op de eerste hulp werd ons verteld dat Wouter naar de operatiekamer moest, want hij had meerdere botbreuken. Zijn rechterbovenbeen is met pinnen vastgezet. Zijn rechterarm was een open botbreuk en hebben ze gefixeerd met een merg pin. Zijn linker duim had een breuk en zijn rechterschouder was gebroken. We zijn om 19.00 weer teruggegaan naar de camping omdat het nog heel lang kon duren, de operatie. Om 21.30 zijn we weer teruggegaan en na lang rondhangen kwam de dokter, die goed Engels sprak, ons vertellen dat alle breuken gefixeerd waren, dat er twee kleine oedemen(zwellingen/bloed) waren in zijn hoofd, maar dat was niet bedreigend. Michiel had Wouter, die bewusteloos op de weg lag, flink toegesproken om hem wakker te krijgen. Hij is ook wel wakker geworden, maar nog erg verward. Later hoorden we dat hij in het ziekenhuis ook nog wat heeft gezegd. Wij konden Wouter pas om 22.30 weer zien, nadat hij was geïnstalleerd op de IC. Hij lag aan de beademing, maar zag er op zich wel goed uit… Wouter zijn broer, Jeroen, zit met Nanda en Tijn(Vrouw en zoon van Jeroen) hier 2 uur vandaan en Jeroen is ’s avonds ook naar het ziekenhuis gekomen. Nadat we Wouter gezien hadden zijn we terug naar de camping gegaan. We zijn tussendoor gestopt bij het plaats delict en daar konden we zien dat het absoluut niet Wouter zijn schuld was.   Dag 9, woensdag 3 augustus 2011 ’s Nachts natuurlijk slecht geslapen en ’s ochtends gebeld naar het ziekenhuis. Alles was nog rustig. Wouter had wel koorts gehad en die zakte in de morgen wat. ’s Middags zijn we weer naar Wouter gegaan en hij werd nog lekker in slaap gehouden, omdat hij veel pijn zou hebben. Jeroen is daarna teruggegaan naar Nanda en Tijn gegaan en wij hebben de middag en avond wat gezeten en verdwaasd rondgehangen.   Dag 10, donderdag 4 augustus 2011 Donderdag kregen we te horen dat ze Wouter wakker gingen maken, dus vanaf 13.00 kregen hij geen slaapmiddel meer. Wij zijn toen ook langer gebleven en af en toe begon Wouter ook meer te bewegen met zijn goede arm en erg te slikken. Hij had last van die buis in zijn keel, dus daar moest hij ook van spugen. De verpleging moest de buis daarna ook uitzuigen. Na een uur wat onrustig te zijn en door ons te zijn toegesproken, want hij kon onze stemmen herkennen, begon zijn bloeddruk plotseling te stijgen. Uiteindelijk zei de verpleegster dat we beter naar huis konden gaan, omdat het wel tot de avond of volgende ochtend kon duren voordat hij wakker werd. Jeroen, Nanda en Tijn waren ondertussen ook gekomen en zouden een nacht bij ons logeren. We besloten om naar huis te gaan en ’s avonds weer terug te komen. Terwijl we op de camping bij het restaurant wat gingen eten, werden we door het ziekenhuis gebeld dat Wouter met spoed moest worden geopereerd omdat hij een bloeding had en ze wisten niet waar het vandaan kwam. Dat was 18.30 en we konden 3 uur later terugbellen. Dat hebben we gedaan. We kregen de dokter aan de lijn en die wilden alleen de vader of moeder spreken. Bert, de campingeigenaar, belde altijd voor ons. Ik schrok me dood, maar waarschijnlijk is het de gang van zaken. Ze hebben Wouter opengemaakt en konden niet vinden waar de bloeding vandaan kwam. Alle organen waren intact. Ze denken dat de bloeding toch uit het bovenbeen komt.   Dag 11, vrijdag 5 augustus 2011 De volgende ochtend vrijdag 5 augustus weer gebeld en alles ging goed. Ze hadden een drain in zijn buik gedaan om al het overtollig bloed in zijn buik af te voeren. Dat ging goed en we begrepen ook dat zijn bloeding gestopt was en hijzelf weer het bloed aan het herstellen was. Niet door transfusie maar hij maakt zelf weer bloed aan. Mijn Frans wordt in de loop van deze dagen steeds beter. ’s Middags zijn we weer naar Wouter gegaan en hij was weer in diepe slaap. De verpleegster heeft alles weer uitgelegd over zijn toestand. We worden, voor zover het mogelijk is, heel goed op de hoogte gebracht. We gingen met een goed gevoel weer naar de camping. ’s Avonds kregen we weer een telefoontje van de hulpverlening van de ANWB, want die houden ook contact met het ziekenhuis. Maar omdat mijn Frans steeds beter wordt, wisten we alles wel. Over het verhaal van de ARVD zijn ze in het ziekenhuis nu ook op de hoogte, ze zei nog wel dat de situatie stabiel maar wel ernstig was. Zo werden we weer met onze neus op de feiten gedrukt. Ad zat er ’s avonds helemaal doorheen. Daar ging ons goede gevoel.   Dag 12, zaterdag 6 augustus 2011 ’s Ochtends, zaterdag 6 augustus, weer gebeld. Wouter had weer wat koorts, maar de bloedafvoer wordt steeds minder. Vanmiddag naar het ziekenhuis en toen had Wouter hoge koorts. Met ijszakken werd hij gekoeld en hij had ook nog extra medicijnen daarvoor gekregen. Wouter krijgt ook geen slaapmiddel meer, dus we zijn nu in afwachting van een telefoontje van het ziekenhuis. We zijn vanmiddag 3 uur geweest. In het begin was hij heel onrustig, maar daarna viel hij in een rustige slaap met een lage hartslag, 110, en een lage bloeddruk. Toen hebben we besloten om terug te gaan naar de camping want het kan nog wel lang duren. We zijn rustig de nacht ingegaan, werden niet gebeld.   Dag 13, zondag 7 augustus 2011 Weer gebeld en toen zeiden ze dat hij een rustige nacht heeft gehad. Hij is ook wat wakkerder en ze hebben de hoorn tegen z’n oor gelegd zodat ik wat kon zeggen. De verpleegster vertelde dat hij wel reageerde. We mochten al om half 12 komen en ondertussen had Wouter zijn ogen al wat opengedaan. We hebben de hele dag tegen hem aangepraat, maar meer dan z’n ogen open doen deed hij niet. Rond 5 uur zijn we in Gap wat gaan eten en toen we terugkwamen had Wouter al langer ogen open, maar hij zag ons nog niet echt.   Dag 14 maandag 8 augustus 2011 Maandag ochtend weer gebeld en toen vertelde de verpleegster dat Wouter ’s nachts zijn slang van de beademing eruit had getrokken. Zijn goede arm lag vast, maar die had hij gewoon kapotgetrokken. Ik kreeg Wouter weer aan de telefoon en hij begon met wat te brabbelen en even later zei hij, fuck. Nog wat tegen hem aangepraat en hij brabbelde wat. Dat wij ’s middags kwamen herkende hij ons meteen en moesten we met z’n drieën bij elkaar goed huilen. Wouter kon ons goed zien en horen maar wat er precies gebeurd is dat weet hij nog niet. Hij herkende Michiel ook goed, dus in z’n bovenkamer was het wel goed. Hij maakte zelfs een paar grapjes. Rond een uur of 3 gingen we weer naar huis, want hij was erg moe en hij beloofde dat hij rustig zou blijven. Hij had erg veel moeite om de verpleging te begrijpen. Daardoor raakte hij erg in de war en werd heel boos tegen de verpleegsters.  Vanavond zijn Ad en Jeroen nog bij hem geweest. Jeroen is met Nanda en Tijn dichter bij Gap verhuisd met de tent. Hij was ’s avonds erg onrustig geweest en ze moesten hem met z’n drieën tegen houden. Hij wil uit bed en naar huis. Jeroen en Ad hebben geprobeerd het uit te leggen, maar het is nog erg moeilijk voor hem.   Dag 15, dinsdag 9 augustus 2011 Dinsdagochtend weer gebeld met Wouter en hij was blij me te horen. Hij vroeg wanneer we kwamen en daarna zei hij, ik hou van je. Dat heeft hij van z’n leven nog nooit gezegd. Om 13.15 waren we weer bij hem en hij was heel blij dat we er waren. Hij wilde weten waar de auto stond, want hij denkt maar dat we hem mee kunnen nemen. Het is vreselijk om te zeggen dat het niet kan. Dat hij te ziek is om in de auto te stappen. Het is ook vreselijk om hem nu achter te laten. We hebben vandaag ook de dokter gesproken en die zei dat Wouter over 2 dagen naar de zaal kan. Het herstel gaat goed en hij heeft nu ook gips op zijn rechterarm. Op zijn linker duim zit een spalk. We waren daar niet bij en toen wilde hij niet meewerken daaraan. Toen hebben ze ons erbij gehaald om Wouter uit te leggen dat dit even moest gebeuren. Toen liet hij het wel toe. Toen we naar huis gingen was hij boos dat hij niet mee kon. We hebben ook contact gehad met de hulpverlening van de ANWB en die neemt contact op met de Franse dokter, zodat er geregeld kan worden dat Wouter naar huis kan. Misschien dit weekend al. Jeroen, Nanda, Tijn en Michiel zijn vanavond naar Wouter. Hij was weer erg onrustig dus hij krijgt medicijnen waar hij rustig van wordt. Ze hebben z’n armen ook vastgezet met banden, want hij haalt z’n infusen en brace van z’n duim eraf. Hoop dat hij gauw begrijpt dat hij zich rustig moet houden.   Dag 16, woensdag 10 augustus 2011 Woensdagochtend heb ik Wouter nu zelf gebeld met mobiel en dat ging goed, We hebben hem gesproken en hij was al wat wakkerder. Toen we om half 1 bij hem waren, was hij erg moe en heeft hij veel geslapen. Hij had ook hoge koorts en kreeg daar 2 paracetamol voor. We zaten met z’n tweeën rustig bij hem een boek te lezen. We gingen om 2 uur wat eten en toen we terugkwamen, zat Wouter rechtop in z’n bed met televisie aan te kijken. Hij was goed wakker en had veel babbels. Hij is nog steeds erg warrig. Hij denkt dat hij mishandeld is. Waarschijnlijk denkt hij dat omdat toen hij op de weg lag, de hulpverleners flink met hem bezig waren om z’n breuken vast te zetten en heeft hij dat bewust meegemaakt. Hij wil ook met ons mee naar Embrun naar de camping, maar dat gaat natuurlijk niet. Hij heeft vandaag ook op de pot gepoept. Heel gênant voor hem, maar het is niet anders. Na vieren zijn we naar de camping gegaan en gezegd dat Jeroen, Nanda en Michiel ’s avonds kwamen. Om 17.30 zijn Marloes(zus), Bart-Jan(broer) en Rhianne(vrouw van Bart-Jan) aangekomen uit Nederland en daar zijn we heel blij mee. Om 18.00 belde het ziekenhuis dat Wouter heel onrustig was en of zijn broer eerder kon komen om hem rustig te maken. Maar toen Jeroen er was, was hij alweer kalm. Hij heeft ook een hamburger, sperziebonen en aardappelpuree gegeten en een blikje cola gedronken. Hij moest ook veel huilen. Hij zit vol emotie en probeert alles op een rijtje te krijgen. Michiel is nog een uurtje langer gebleven.   Dag 17, donderdag 11 augustus 2011 Vanmorgen hebben we Wouter weer gebeld en hij had heel veel te vertellen. Hij is met z’n gedachten nog in zijn wereldje en hij probeert alles op een rijtje te zetten. Hij vertelde dat hij over 2 dagen naar Embrun kwam en een rondje over de camping wilde lopen om een Nederlands gezin te spreken. Dat is natuurlijk niet aan de orde. We hebben gisteravond nog de hulpverlening van de ANWB gesproken en als Wouter vandaag naar zaal mag, dan kunnen ze zijn repatriëring(terugkeer naar NL) in gang zetten, dan zoeken ze eerst een bed in Nederland (ziekenhuisbacterie-protocol) en dan gaan ze zijn vervoer naar huis regelen. Vanavond heeft de ANWB gebeld met het goede nieuws dat er maandag voor wouter een bed klaar staat in Alkmaar, maar eerst nog de dag door spitten. Wouter was vandaag weer beter aanspreekbaar. Hij is af en toe nog wel verward, dan zegt hij gekke dingen, bijvoorbeeld dat de Spanjaarden hem komen halen, maar dan bedoelt hij de Nederlanders. Hij ligt nu ook in een andere kamer. Op de medium care. Het is in dezelfde ruimte. Hij heeft ook steeds minder infusen. Wouter is ook rustiger. Hij accepteert dat hij niet kan bewegen met zijn rechterkant. De verpleging is ook heel lief voor hem. Vanavond heeft hij lasagne gegeten.   Dag 18, vrijdag 12 augustus 2011 Vanochtend Wouter weer gebeld. We waren er allemaal en hij klonk weer beter. Hij had een goede nacht gehad en vroeg hoe laat wij kwamen. Om kwart voor 1 waren we er en hij was weer blij om ons te zien. Hij had het over al zijn hechtingen: 33 in zijn arm, 30 in zijn been en 12 in zijn buik. Hij zegt; dat kost klauwen met geld, wel 200 euro per hechting. Dat is wel lachen. Hij is nog steeds heel erg in de war en kan vaak de juiste woorden niet vinden. Hij heeft ook op een stoel gezeten en toen kreeg hij een warme maaltijd, vis met rijst en bietjes. Hij heeft een beetje gegeten en ook nog een nectarine. Na een half uur was hij bekaf en toen kwamen ze met 5 verpleegsters om hem weer in bed te leggen. Daarna was hij bekaf en wilde hij weer slapen. We zijn tot 3 uur gebleven en toen zei hij dat als we naar huis wilden dat dat goed was. Om kwart voor 4 gingen B-J, Rhianne en Marloes naar huis, want toen wilde hij slapen. Vanavond ging Jeroen, Nanda en Michiel heen en ze vonden hem al steeds beter worden. We kregen ook een sms dat Wouter maandag met het vliegtuig naar huis gaat. Zondag komt er een Nederlandse verpleger naar Frankrijk en neemt dan contact met ons op. Hij gaat dan maandag met Wouter weer terug. Dan gaan wij + Marloes met de caravan naar huis.   Dag 19, zaterdag 13 augustus 2011 Wouter ’s ochtends weer gebeld. We konden hem het goede nieuws vertellen dat hij maandag met het vliegtuig naar huis mag. Hij vond dat natuurlijk heerlijk nieuws. Later in de middag zei hij dat hij daarna de hele tijd moest huilen. ’s Middags waren Ad en Michiel er om half 1 en hebben ze de Franse krant laten zien. Hij ziet nu ook wel dat hij een ongeluk heeft gehad, maar hij weet er niks meer van. Bart-Jan, Rhianne, Marloes en ik zijn ’s ochtends eerst naar de markt van Embrun gegaan en om 2 uur waren we bij Wouter. Hij sliep net dus ik heb lekker bij hem gezeten. Rond 4 uur werd hij wakker. Bart-Jan, Rhianne en Michiel waren al naar de camping. Bart-Jan baalde dat hij Wouter niet had gesproken, want zij gaan morgen weer naar huis. ’s Avonds zijn ze weer naar hem toe gegaan. Wouter wordt steeds beter en z’n geheugen komt steeds meer terug. De verpleging is dol op hem, dus hij wordt in de watten gelegd. Hij is logischerwijs nog wel heel erg moe. Ze hebben je vandaag ook nog op de stoel gezet maar dat vind je toch wel erg vermoeiend.   Dag 20, zondag 14 augustus 2011 Vandaag zijn Bart-Jan, Rhianne en Michiel naar huis gegaan. Wij hebben ’s ochtends de voortent opgeruimd, want morgen gaan we ook naar huis. Vandaag was Wouter heel helder. Hij kon zich alles weer herinneren. De week met Michiel en de meiden waar hij mee op stap ging. Het laatste wat hij nog weet is dat ze een rondje gingen rijden. Hij wil ook een chopper kopen als hij weer beter is. We zijn heel blij dat z’n geheugen weer terugkomt. Hij zegt alleen nog af en toe de verkeerde woorden. Dan zegt hij bv. De Spanjaarden komen me halen, maar hij bedoelt de Hollanders. Vandaag komt ook de hulpverlener die Wouter naar huis begeleid. Wij zijn de hele middag bij Wouter geweest. Rond half 5 zijn we wat gaan eten in Gap en om 6 uur waren we weer terug. Om 19.00 was die man er nog niet en toen hebben we via de ANWB contact gezocht met hem. Hij zat nog in de trein naar Gap en was pas om 20.00 aanwezig. We hebben toen via de telefoon wat informatie doorgegeven  n het verder aan hem overgelaten, want wij moesten terug naar de camping om de laatste spullen op te ruimen. We wilden ook nog afscheid nemen van een aantal mensen op de camping.   Dag 21, maandag 15 augustus 2011 Kwart over 7 zijn we naar huis gereden. Het was rustig op de weg vanwege een nationale feestdag in Frankrijk en België. Om kwart over 10 waren we thuis. Twee keer contact met Wouter gehad. De 1stekeer was op het vliegveld van Lyon en de 2dekeer zat hij in de ambulance naar Alkmaar. Hij vond de reis heel vermoeiend, vooral in het vliegtuig lag hij niet lekker. Z’n broers waren er om hem in het ziekenhuis op te vangen. Hij is in ieder geval ontzettend blij dat alles lekker Nederlands is. Nu maar snel herstellen en revalideren. Dat zal nog niet meevallen.   Oke dit gedeelte was door mijn moeder, Anke, geschreven. Het volgende gedeelte zal gaan over het eerste gedeelte van de revalidatie tot het moment dat ik emotioneel brak. Ook zal ik vertellen over de vermoeidheid (na traumatisch hersenletsel) en mijn re-integratie op het werk.    
Lees meer